คุณถามฉันว่า
"ทำไมถึงชอบฟ้าสีน้ำเงินนัก"
"ก็มันสวยดี"
"ตอบง่ายแต่เข้าใจยาก"
"เวลาใกล้ค่ำวันที่ฟ้าโปร่ง
ราวมีใครคลี่ผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินคลุมฟ้า
ก่อนความมืดจะปกคลุม
สีนั้นทำให้หัวใจรู้สึกสงบ"
คำอธิบายมีเพียงเท่านี้
"เหมือนเวลาที่เห็นหน้าคุณ"
คือเสียงของความเงียบ...ที่ต้องใช้ใจฟัง
"อยู่อย่างมีความสุขโดยไม่มีความรัก ย่อมดีกว่า ใฝ่ฝันหาความรักโดยไม่มีความสุข"
คุณหญิงกีรติ บอกแก่นพพร...เมื่อนพพรถามว่า "แล้วคุณหญิงไม่คิดว่าจะมีความรักหรือ"
การมาที่ญี่ปุ่นในฤดูที่ซากุระบาน...ทำให้นึกถึงนิยายอมตะเรื่องข้างหลังภาพ
ที่ภูเขานิตาเกะ ความรักของนพพรเกิดที่นั่นและตายที่นั่น
แต่ความรักของคุณหญิงกีรติ...ยังคงอยู่แม้หลังความตาย
ดอกซากุระบานงดงามราวนางฟ้าในความฝัน
เพียงไม่นานกลีบดอกก็ร่วงหล่นร่อนบินไปตามลม
ราวผีเสื้อสีชมพูตัวจิ๋ว...ความรักก็เช่นกันมันงดงาม...ชวนฝัน
บอบบาง...
ทุ่งอ้อคงล้อลมไสว
พลิ้วใบโอนอ่อนไหวหวาม
ทิวสนลู่ลมเบิกบาน
จะมีวันกลับมาเห็นหรือไร
เคย...เก็บดอกหญ้ามาฝาก
เก็บความรักมาร้อยมาลัย
เก็บความคิดถึงมาให้
อยู่ไหน...ไกลกันนักเอย
* เก็บดอกไม้ลอยน้ำ
ส่งความรักมาให้
ผ่านป่านาเขา...กว้างไกล
ฝากใจไว้ที่ดวงดาว
คนดี...อย่าร้อง...ไห้
มองไป...มองไกล...ที่ดารา
ที่นั่น...มีฉันมองมา
ด้วยดวงตา...ห่วงใยนิรันดร์
เหนือดาดฟ้าตึกเมืองหลวงของเมืองหมื่นเกาะพันภาษา
ดนตรีแห่งการเฉลิมฉลองเร่งเร้า เสียงประทัด พลุ ไฟดังสนั่น
ส่องแสงสีแดงฉาน วิบวับ ไม่ขาดสาย
เมืองทั้งเมืองดังระงมด้วยเสียงเหล่านั้น ประชันความดัง ความแรง ความสูงส่ง
เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เที่ยงวันจนเที่ยงคืนก็ล่วงเลยเข้าปีศักราชใหม่แล้ว
แสงที่ประทุของประทัด พลุ ไฟ สนั่น จนแสงจันทร์นนวลต้องฉายส่องอย่างเก้อเขิน
เสียงดังของไฟจำลองกลบเสียงสายลมหนาวหนาวแห่งแดนเหนือ
"เวลาเป็นสิ่งสมมุติขึ้น" ใครนะช่างกล่าวคำนี้
ในขณะที่ทั้งเมืองกำลังเฉลิมฉลองวินาทีแห่งการเปลี่ยนผ่านของสิ่งสมมุตินั้น
สายลมเหนือพัดโบกอยู่เหนือเสียงประทุลั่น อย่างบ้าคลั่ง ราวเป็นสงครามกลางเมือง
มองเข้าไปในทุกซอกของเมืองที่กำลังทำสิ่งเดียวกัน...หรือมันเป็น "สงครามกาลเวลา"
บ้างว่าคนเมืองนี้เชื่อว่าเสียงดัง และเปลวไฟจะช่วยขับไล่ปีศาจ...
การเริ่มต้นปีใหม่ด้วยความชื่นชมยินดีจะส่งผลให้ปีทั้งปีเป็นปีแห่งความชื่นชม
ไอควันตลบไปทั้งเมือง...บ้านนี้เมืองนี้มักจะมีอะไรแปลก ๆ ที่คาดไม่ถึงเสมอ
ได้แต่กล่าวสวัสดีปีใหม่...เบาแผ่วในใจ
